Gazneli Mahmud birgün vezirlerinin, beylerinin emrini dinleme derecelerini anlamak için imtihandan geçirir.

Elindeki değeri biçilmez mücevheri vezirlerine gösterdi ve değerini sordu. Hepsi, “Paha biçilmez!” olduğunu söyledi. Bunun üzerine teker teker:

Bu mücevheri kır  diye emretti.
 
Bu paha biçilmez bir cevherdir, onu kırarsam sana kötülük etmiş olurum. Bu kötülüğü sana yapamam!  mealinde cevaplar verdiler ve cevheri kırmadılar.

Sultan Mahmud hepsinin sözünü beğendi ve onlara hediyeler verdi.

Sıra en sadık bendesi Ezar’a geldi. Ona da değerini sordu; çok değerli olduğu cevabını aldı. Bunun üzerine:
  Onu kır!   diye emretti.

Hiç tereddüt etmeden mücevheri yere atıp kırdı. Herkes şaşkınlıkla ona baktı ve   Ne yaptın Ezar, bu kadar kıymetli bir cevheri nasıl kırdın   diye sitem etti.

O şöyle dedi:

  Evet bu mücevher çok değerliydi, ama padişahın emri daha da değerlidir. Onu kırmaktansa bu mücevheri kırdım.  

Bu cevabı çok beğenen Gazneli Mahmud şöyle dedi:

   Sadakat imtihanını Ezar kazandı ve en büyük hediyeyi hak etti!

bana göre:
Adamın adamı olmak ve görev adamı olmak arasındaki fark burada işte...

 ya size göre?

ben emir almakdan hoşlanmadığım için kırmazdım:)

bence burda sultan mahmuta bi kini varmış. deniyorsun beni ha deyip kırmıştır. sonra da böyle bir saçmalık bulup kandırmıstır sultanı. senaryo yazmakta üstüme yok haaaaaa;)